خبر آنلاین

پاسخ جمهوری اسلامی به برادر حسین و فاطمه رجبی

حملات اهانت‌آمیز حامیان آقای احمدی‌نژاد یعنی حسین شریعتمداری و فاطمه رجبی به استفاده جوانان هوادار میرحسین موسوی از شال و مچ‌بند سبز، با واکنش روزنامه اصولگرای جمهوری اسلامی مواجه شد.

به گزارش خبرنگار شهاب‌نیوز؛ در حالی که برخی حامیان اصلی آقای احمدی‌نژاد نظیر حسین شریعتمداری استفاده جوانان منتقد دولت از شال و مچ‌بند سبز را با بر سر نیزه کردن قرآن! مقایسه کرده‌اند و بخشی از حامیان اصلی آقای احمدی‌نژاد مثل فاطمه رجبی نیز رنگ‌ سبز را «رنگ لجن» خوانده‌اند؛ روزنامه اصولگرای جمهوری اسلامی به این حملات موهن پاسخ داد.

مسیح مهاجری مدیر مسئول «جمهوری اسلامی» با انتشار سرمقاله‌ای تحت عنوان «اين ضد فرهنگ است» در شماره یک‌شنبه یازدهم خرداد این روزنامه؛ نوشت:

متاسفانه اين روزها در عرصه تبليغات انتخاباتي با صحنه هاي عجيبي مواجه هستيم كه به هيچ وجه متناسب با شئون نظام جمهوري اسلامي نيست. چهار نفر را شوراي نگهبان كه مرجع قانوني تشخيص صلاحيت است براي احراز مسئوليت رياست جمهوري واجد صلاحيت دانسته و اسامي آنها را به اطلاع عموم رسانده است . رهبر معظم انقلاب نيز فرموده اند اين افراد صالحند و مردم از ميان آنها اصلح را پيدا كنند و با آرا خود او را به عنوان مسئول اجرائي كشور انتخاب نمايند.

رفتاري كه اين روزها در بعضي مطبوعات كشور ما و توسط بعضي فعالان سياسي با اين اشخاص مي شود نه تنها در خور افراد صالح نيست بلكه گاهي حتي تناسبي با افراد مجرم و مفسد هم ندارد! ما چگونه مي توانيم با اين قبيل رفتارها ادعا كنيم طرفدار يك نظام حكومتي اسلامي هستيم؟

آيا اسلام اجازه مي دهد به كساني كه بخش عمده‌اي از عمر خود را به مبارزه عليه رژيم فاسد شاهنشاهي و دفاع مقدس و خدمت به نظام اسلامي گذرانده اند اهانت كنيم و آنها را يزيد و ابن زياد و عمر سعد و عمر و عاص بدانيم! آيا اسلام اين اجازه را به ما داده است كه رنگ سبز را رنگ لجن بدانيم! آيا اسلام به ما دستور داده است استفاده از شال سبز را كه علامت انتساب به آل رسول الله است نشانه ضديت با اسلام و قرآن و نظام اسلامي و همانند قرآن سر نيزه كردن بدانيم؟ حتي به همين اقدامات نيز اگر كسي انتقاد دارد حق دارد انتقاد كند اما اهانت چرا؟! انكار فضيلت شال سبز و انتساب رنگ سبز به آل رسول الله چرا؟! حتي انكار سيادت فردي كه از خانواده هاي اصيل سادات است چرا؟!دروغ پردازي و لجن پراكني عليه كساني كه امام به آنها ابراز علاقه كرده است چرا؟! اگر امام خميني در يك تذكر به كسي ايرادي گرفته باشد و در همان تذكر علاقمندي خود به او را نيز با صراحت اعلام كرده باشد چگونه مي توان اين را ناديده گرفت و آنرا دليل عدم شايستگي او دانست؟ اين رفتارها و قضاوت ها با كدام معيار اسلامي سازگاري دارد؟ آيا به اين نكته انديشيده ايد كه اگر اين قبيل قضاوت ها ملاك تعيين شايستگي و اصل و نسب افراد باشد چه بزرگاني زير سئوال مي روند و چه خسراني متوجه اساس نظام مي شود؟

به نظر مي رسد اين قبيل برخوردها با نامزدهاي رياست جمهوري بدين معناست كه كسي حق ندارد در برابر كسي كه اكنون رئيس جمهور است خود را نامزد رياست جمهوري كند! اين يعني انكار قانون اساسي و انكار جمهوريت نظام و يعني خلاصه كردن اسلام و نظام در يك فرد! و يعني حقوق قانوني ديگران را ناديده انگاشتن . اگر چنين اعتقادي داريد اصولا چرا انتخابات برگزار مي كنيد؟

انتخابات يعني باز گذاشتن عرصه رقابت براي بيان منصفانه انتقادات و رقابت آزاد در چارچوب هاي قانوني و ميدان دادن به مردم براي انتخاب براساس معيارها كه لازمه آن ابقا فرد حاكم و يا كنار گذاشتن او و روي كار آوردن فرد ديگر است . اگر قرار باشد كسي كه رئيس جمهور است ديگران حق رقابت با او را نداشته باشند پس انتخابات چه معنائي دارد؟

به اين واقعيت تلخ هم بايد اعتراف كنيم كه در بيان همه نامزدهاي رياست جمهوري اين دوره انتقاد جاي خود را به تخريب داده است . اما همراه با اعتراض به آنها بايد به اين نكته نيز توجه داشته باشيم كه اين شيوه اي است كه حاكمان امروز با توسل به آن و انكار همه دستاوردهاي جمهوري اسلامي در دوران قبل از خود به قدرت رسيده اند و در چهار سال گذشته نيز همين شيوه را ادامه داده اند و آنرا به صورت يك فرهنگ در جامعه ما نهادينه كرده اند. امروز اگر ساير نامزدها به همين شيوه متوسل مي شوند ـ كه شيوه ناپسندي است ـ در واقع از عملكرد حاكمان 4 سال اخير و رسانه هاي حامي آنها نسخه برداري مي كنند و رطب خورده منع رطب كي تواند كند

قبول داريم و تاكيد مي كنيم كه اين فرهنگ غلط بايد منسوخ شود لكن اين يك جاده يكطرفه نيست . هر دو طرف بايد بپذيرند كه تخريب يك روش ضد فرهنگ است و عليرغم بازدهي هاي به ظاهر مثبت كوتاه مدت براي اشخاص و گروه ها عوارض دراز مدت منفي و سنگيني براي جامعه دارد كه دامن گير اساس نظام نيز مي شود. هيچكس نبايد به قيمت رسيدن به منافع كوتاه مدت شخصي و گروهي به چنين عوارض دراز مدت سنگيني رضايت دهد.