دوره های انتخابات در ایران همیشه هشت ساله بوده و یادمان نمی رود که برای دوازده ساله کردنش هم عده ای می خواستند طرح و لایحه به مجلس بفرستند. در واقع بین دو راند هر رییس جمهوری، مکثی و انتخاب مجددی رخ داده است. قاعده این بوده که دو سال اخر ریاست جمهوری دوره اول هر نفر به راضی کردن مردم از انتخاب چهارساله شان گذشته و چهار سال دوم هم با خطای بیشتری کار ادامه یافته است. در چهار سال دوم کمتر رییسان جمهوری به رای مردم و انتخاب مجدد می اندیشیدند. این آفت متعلق به جامعه است که افراد تنها به هویت فردی کاندیدا می شوند و احزاب چندان محلی از اعراب ندارند. برای همین است که اگر فردی نیاز به رای نداشت، شاید تلاشش هم اندک تر خواهد شد.
اما ماجرای انتخابات امسال ریاست جمهوری به گونه ای دیگر است. آقای احمدی نژاد تنها با سپری کردن چهار سال و یک دوره ریاست جمهوری وارد بازی جدی انتخابات شده است. بر خلاف دیگران رقبایش جدی هستند و قصد تغییر، خواست بخش زیادی از جامعه ماست. همین مسئله ظاهر سازی و فعالیتهایی بیشتر تبلیغاتی را ، در دستور کار این دولت قرار داده است. اگر در دوره های پیش هم مشابهش بوده اینبار این ماجرا شدت گرفته است. همین است که سخنرانی های استانی اش می شود تبلیغات برای خودش، پخش سیب زمینی هایش می شود تبلیغات، کمک های نقدی اش می شود رای خری و بن توزیع کردن هایش می شود... واقعیت اینجاست این حرکت چندان متعارف نیست که کسی پول یا بن بگیرد و شروع به پخش کردن بین مردم کند. این تنها حرکتی است که از این دولت برآمده و از ایتدا هم بوده و این روزها آنقدر شدتش بالا گرفته که رسانه های خودیشان نیز پوشش می دهند. اسمش را محرومیت زدایی ، مقابله با فقر یا هرچه می خواهند بگذارند، اما واقعیت این است که پولی که برای یکبار در شب انتخابات توزیع می شود، وعده سهامی ای که این روزها به ملت می دهند، تنها معنایش خریدن رای مردم برای دور بعد ریاست جمهوری است. گرفتن رایی به سبب محرومیت مردم و وابسته کردن ایشان به دستان دولت برای پخش اعانه در میانشان. عملی که با شان و جایگاه ایرانی همخوانی ندارد. ( شعار انتخاباتی هر ایرانی ۶۰ هزار تومان نیز که اکنون همه جا پخش می شود. ظاهرا تورم چهارساله، ده هزار تومان بر وعده کروبی افزوده است. )
پیشنهاد می شود درباره مدارس دخترانه لااقل رنگ مانتوهایشان را عوض کنند و به مراسم بیایند. روپوش های صورتی مدارس ابتدایی احتمالا خیلی به چشم خواهد خورد
کاش تنها پخش پول بود، در سفرش به اسلامشهر بخشنامه ای به تمام مدارس شده بود که باید تمامی دانش آموزان و معلمین در برنامه سخنرانی احمدی نژاد حاضر باشند. این بخشنامه نه مقطع می شناخت و نه دختر و پسر و نه هیچ استثنایی دیگر. یکی از مدیران این مدارس با شکایت اعلام کرده است که توان بردن بچه های مدرسه راهنمایی را ندارند. شلوغی بیش از حد و کنار هم قرار گرفتن دانش آموزان دختر و پسر در شرایطی که خانواده دانش آموزان را به مدرسه سپرده است کاری نشدنی است. اما گویا اصرار مسئولین بر آوردن تمامی دانش آموزان بوده است. نکته اینجاست که در آموزش و پرورش معیار ارزیابی مدیر و معاونین از همین زمان ها در می آید و کسی که مقابله کند از حقوقش بی بهره خواهد ماند. دولتیان محترم اینبار برای رسیدن به مقاصد تبلیغی خود نه گشت ارشاد شناختند، نه اختلاط ، نه تبرج و نه هیچ چیز دیگر. تنها این مهم بود که جایگاه سخنرانی حضرات پر شده باشد. اینکه بعد از پایان سخنرانی و شلوغی پایان مراسم چه می شود و چگونه مدارس باید تمام دانش آموزانشان را کنترل کنند و بازگردانند، فکری به حالش نشده بود. چند و چونش دیگر مهم نبوده و نیست!
این ماجرا از ابتدا بوده و همچنان در این روزهای آتی ادامه خواهد داشت!
