خبر آنلاین

پرونده رکسانا صابری مرا یاد این مزاح آقای دکتر ولایتی می اندازد که میگفت <افغان زیر بار زور نمیرود مگر آن زور پر زور باشد>

پرونده چند ضلعی رکسانا صابری تنها یک ماه قبل از انتخابات 22 خرداد، آن هم با دخالت یکی از نامزدهای انتخابات- محمود احمدی نژاد- پرسش های فراوانی را در بین فعالان سیاسی و رسانه ای ایجاد کرده است. صرف نظر از این که رکسانا صابری گناهکار یا بی گناه بوده است، حداقل 3 پرسش (سناریو) از چیستی، عوامل و مسببان و چرایی و پیامدها این پرونده در افکار عمومی شکل گرفته است.

پرسش نخست آن است که این پرونده از چه جنسی بوده است که فراتر از صدها هزار پرونده ایرانیان به صورت ویژه مورد توجه قرار گرفته است؟ اگر این پرونده علیه منافع ملی نظام و مصالح امنیتی کشور بوده، ‌چرا عوامل و مسببان به افکار عمومی معرفی نمی شوند تا کشور در فرایند مدیریتی بیش از این هزینه های آزمون و خطای جبران ناپذیر مسوولان نالایق را نپردازد؟

سوال دوم آن است که جاسوسی خانم صابری از جنس کدام جاسوسی بوده است که ظرف یک هفته بعد از دخالت ریاست جمهوری ختم به خیر می شود و محکومیت هشت ساله ایشان منتهی به آزادی می گردد؟ ظاهرا اتهام او در اطلاع رسانی و پرسشگری عمل غیر مجرمانه حساب می شود در حالی که در دولت نهم برخی از روزنامه نگارها به صرف اندیشیدن و پرسش کردن و روشنگری هنوز در حبس گرفتارند.

سومین سوال حول این پرسش کانونی می چرخد که در آستانه انتخابات ریاست جمهوری هر رطب و یابسی باید در خدمت دولت نهم خرج شود و دخالت تعجیل آمیز آقای احمدی نژاد نشانه ای از نگاه عدالت ورزی به این خبرنگار بوده است؟ طرفه آن که عدالت ورزی از جنس احمدی نژاد هیچ گاه نصیب دانشجویان زندانی نمی گردد. به راستی آیا اختلالی مدیریتی از نابسامانی در روند اجرایی حکایت نمی کند؟ و آیا شیوه متدوال، نشان از سیاست کمیک همراه با تراژیک نیست؟